Comments
Loading Dream Comments...
You must be logged in to write a comment - Log In
ArtistGisteren zag ik op Netflix de show: “Joy in the trenches” (lol in de loopgraven) van Trevor Noah. Een vraag die er in voorkwam was: Wie ben je als de geschiedenis roept. Het verhaal erachter is dat als we nu de geschiedenis lezen, we al weten hoe het verhaal afloopt. Dan is het gemakkelijk om te zeggen wat je zou hebben gedaan. Als je echter midden in de gebeurtenis staat, weet je dat niet. Dan loop je risico als je een standpunt inneemt. Dat zie je bij alle actuele discussies. Stikstof Dossier, oorlog in Oekraine, Israel en de Palestijnen, klimaatverandering, de linkse woke elite versus dom rechts enzovoort. Bij de reacties op nieuwsberichten en andere social media posts kun je aan de hoeveelheid en de inhoud van de reacties zien waar de polarisatie heeft toegeslagen. Sommige hebben het over een steeds minder overbrugbare kloof, echter de vergelijking met loopgraven vind ik beter. Er tussen zit immers een niemandsland waar het absoluut niet veilig is om te vertoeven. Er komt steeds minder ruimte voor het meer genuanceerde midden dat probeert om beide kanten te begrijpen. Polarisatie levert clicks en dus geld op. Iemand die eerst nadenkt voordat er wat geroepen wordt, is niet interessant. Waar vroeger deskundigen de praatshows bevolkten, zie je nu steeds meer mensen met een mening zoals we die al overal tegenkomen. Soldaten in hun loopgraaf hebben er meestal niet voor gekozen om daarin te zitten. Daar waar de politiek en belangenorganisaties falen om via overleg en diplomatie oplossingen te vinden, worden de loopgraven gevuld. Hierbij is het verontmenselijken/ demoniseren van de personen in de andere loopgraaf belangrijk gemaakt terwijl deze uiteindelijk gewoon willen overleven, hun belangen behartigd, gelukkig zijn. Wie ik ben als de geschiedenis roept? Ik denk dat ik in niemandsland wil zijn. Als #huiskamerartiest maak ik dan een tekening.
A black and white ink drawing by #Huiskamerartiest titled "Joy in the Trenches" depicts a central figure, a simplistic human form with arms outstretched, emitting rays of light. This figure is surrounded by a radiating pattern of thin lines, emanating outwards like sunbeams. On either side of the central figure, in the upper-left and lower-right corners of the image, are two large, asymmetrical, organic-shaped masses of intricate, chaotic, and densely packed doodles. These doodles feature various abstract shapes, stylized eyes, faces with different expressions (some sad, some surprised, some angry), gears, crosses, hearts, stars, and other unidentifiable objects. The edges of these doodled masses are adorned with barbed wire, suggesting a barrier or a tangled, thorny perimeter. The overall style is reminiscent of a busy, zentangle-like pattern or a street art mural, with a mix of sharp angles and soft curves. The contrast between the simple, radiant central figure and the complex, somewhat dark imagery in the corners creates a sense of duality or struggle.
