Comments
Loading Dream Comments...
You must be logged in to write a comment - Log In
ArtistZij praat netjes, ik kom scheef uit de goot, twee talen door elkaar, maar we raken elkaar bloot. Zij zegt dingen zacht, met een lijn die klopt, ik gooi woorden los, alsof niks me stopt. Ze lacht om m’n klank, ik vang iets van haar, tussen straat en stilte wordt ’t langzaam klaar. Laten we hangen, ergens tussen licht en nat, regen op de ramen, stad fluistert wat. Fakka met de wereld, die blijft op afstand, wij bouwen iets kleins zonder vaste rand. Doekoe doet niks, dit zit dieper dan dat, twee manieren van kijken in éénzelfde stad. Je hoort ’t in de zinnen, hoe verschillend we zijn— maar juist in dat verschil loopt er één lijn
In my sweet dreams we were already walking like this, side by side,
arm in arm down the road, no one saying a word.
Leaves under our feet, the path turns quietly ahead,
no rush in the step, no pressure in the sound.
In the back of the class I was already beside her line,
she straight in the world, me just off to the side.
No proper words needed, a hand says enough,
warmth through your coat, even when the outside is early cold.
Let’s hang out on that road without a name,
no city around us, no light in the windows.
What’s up with the world—it stays somewhere far,
we just keep walking, step by step, further on.
Money means nothing here, time moves differently,
two shadows together, but still each their own.
You see it in those arms, how everything rests there—
sometimes you carry each other without saying it.
